Sa mga nagdaang araw, napansin kong marami sa mga kababayan nating blogista ang nagpaskil ng kani-kanilang blog entry patungkol sa ulan. Marahil dahil sa ang panahon ay maulan na. Subalit ang nakita ko; halos karamihan sa mga naipaskil na blog entry ay puno ng emosyon at kalungkutan.
Ito ay isang patotoo na kapag tag-ulan o maulan, nagiging ma-emosyon (emo) at sentimental ang mga tao lalu na tayong mga Pilipino. Ito rin (emo sa tag-ulan) ay naranasan ko nung mga nagdaang araw. Isang araw habang bumubuhos ang napakalakas na ulan, dumungaw ako sa binta at nakita ko ang malalakas na patak at pag-daloy ng tubig sa kapaligiran. Nang mga panahong iyon, naalala ko ang aking lolo at ang awiting itinuro niya sa akin nung ako ay bata pa at siya ay nabubuhay pa.
Ramdam ng aking dib-dib ang bigat ng mga patak at bilis ng pagdaloy ng tubig sa paligid kasabay nang awiting tumutog-tog sa aking isipan. Awiting puno ng damdamin... Awiting maimpluwwensya at makabuluhan... Awiting humuhubog ng puso at isipan.. Awiting gumigising sa kamalayan... Awiting mahirap makalimutan...
Awiting....
Rain, rain Go Away!!!
Come again, another day!!!
Little Goryo wants to Play!!!
(ulit-ulitin hanggang magsawa)
Ikaw, ano ang awit mo sa Tag-Ulan? =)
